Voor de foto's klik hier.         Voor de film klik hier. (het downloaden kan even duren)

Klaar voor onder water in en op de Terp

Waar houdt een roeivereniging het feest ter ere van het eerste lustrum? Op, bij of in het water natuurlijk.
Als een prominent lid van de vereniging zweminstructrice is in het zwembad de Terp op de terp in Wieringerwerf , dan is waar het feest plaatsvindt uiteraard geen vraag meer. Marion als superieure gastvrouw, Michiel als voorzitter die iedereen welkom heet, de geschiedenis nog eens beschouwt en de prijzen uitreikt, Nico ( man van Marleen ) als onderwaterfotograaf, Frans als bovenwaterfotograaf, Maarten ( zoon van Mirjam) als expert in het in de skiff klimmen vanuit het water, Peter als vervoerder van de skiffs, Marleen als stille kracht samen met Marion en John, denk even aan boodschappen doen, overtollige boodschappen weer terugbrengen, kaas en worst snijden en wat al niet meer en in totaal 36 leden als deelnemer aan het skiffklimmen of als toeschouwer.
Bij aankomst kon iedereen in de hal een diavoorstelling over de vereniging bewonderen.

Om in de skiff te kunnen klimmen moet je er eerst uitvallen en om er uit te kunnen vallen moet je er eerst instappen. Instappen ging met wat hulp goed, redelijk en soms moeizaam.
Er uitvallen gebeurde op veel verschillende manieren, vaak wat haperend, waar zijn de riemen?, hoe zit het met de dollen?, hoe zit het met de scherpe randen? Door al dat denken ging het niet altijd even gracieus maar uiteindelijk wel meestal snel.
Eenmaal boven water bleek het voor weinigen de vraag hoe Maarten het ook al weer had voorgedaan. Lagen bij hem de riemen keurig plat op het water, bij velen stak een riem soms loodrecht naar de bodem of stak de andere riem als een vlaggenstok loodrecht de lucht in. Was je eenmaal zo ver dat je op de boot lag, in de breedte of in de lengte, maar altijd op de buik,  dan helde dat kreng voortdurend naar een kant en werd gaan zitten soms een te grote klus. Niettemin dachten flink wat leden “gaat het niet linksom dan gaat het maar rechtsom maar gaan zal het” en zo lukte het een aardig aantal leden uiteindelijk om zittend het applaus in ontvangst te mogen nemen.
Van dat al hadden de toeschouwers geen last. Onder het genot van een drankje en verschillende hartige hapjes praatten ze bij met andere leden, werden op de foto gezet en dankten hun vooruitziende blik dat ze besloten hadden niet mee te doen met de capriolen op de smalle skiff met onwillige riemen, niet meewerkende riggers en scherpe kanten terwijl de boot bij een beetje pech ook nog eens met de kiel naar boven in het water lag.

Aan dat hele waterspektakel kwam natuurlijk een eind en zittend met een drankje en een hapje was iedereen getuige van het feit dat Kees en Theo in het zonnetje werden gezet voor hun inzet bij de botenwagen, ’t Gein, de waterhuishouding en de elektriciteit op ons onderkomen.
De prijzen stonden intussen op het (ere)schavot en Michiel schetste in een toespraak de afgelopen vijf jaar waarna Frans de op rijm gestelde juryrapporten voorlas en Lydia de derde prijs: een volwassen Alfred Jodocus Kwak met drie minibadeendjes  van de voorzitter kreeg, Rob als tweede prijs een paar zwembandjes en een eendenfluit ontving en Antoinette als absolute winnaar een heuse lauwertak op de nog vochtige haren kreeg en als prijs een zwembrilletje en een grote zwemband mee naar huis mocht nemen. De publieksprijs, al net zo weinig waardevol als de andere prijzen (we zijn geen rijke club), ging met meerderheid van stemmen naar Marleen.

Intussen was er een koud buffet gearriveerd met bijbehorende warme saté en was iedereen, voldaan van de gezellige middag of moe van het watergedoe even stil want met volle mond praten gaat natuurlijk niet als je lid bent van een roeivereniging. Praten met volle mond mag eigenlijk nergens, misschien alleen bij Studio Sport met het bord op schoot en bij een doelpunt, maar dan hebben we het natuurlijk over een heel andere sport. Bij ons was het dus zoals het heurt: tijdens het eten klepje toe. De saté raakte gelukkig op, de salades raakten vrijwel op en een laatste drankje werd met plezier genuttigd.

Waar het om drie was begonnen eindigde het om zeven uur en konden de leden terugkijken op een leuke en gezellige viering van ons eerste lustrum.
Op naar het tienjarig bestaan!!!!